Ongeveer een jaar geleden zat ik in een rokerig gamecafé in Hanoi mijn hoofd te breken over het sollicitatieformulier van de Toekomst van Brabant. Terwijl om me heen zweterige puberjongens al kettingrokend elkaar aan het inmaken waren op de online games die ze speelden, was ik keurig mijn CV aan het samenstellen.
Hoe ik daar ben beland? Nadat ik mijn master had afgerond besloot ik een half jaar op reis te gaan. Ik was klaar met de sleur en dit was hét moment om te gaan. Ik vertrok in maart en zou in september terugkomen. Wat ik daarna zou gaan doen wist ik nog niet – dat was een zorg voor later. Ergens op het strand in Thailand, scrollend op Instagram, kwam een advertentie van de Toekomst van Brabant voorbij. Tijdens mijn stage bij gemeente Tilburg was ik al een aantal keer (oud)trainees tegengekomen die positief waren over het programma. Destijds was ik te druk met afstuderen om ook maar over de toekomst na te denken, maar nu de scriptie-stress nog maar een vage herinnering was, was mijn interesse gewekt. Tijdens de sollicitatieperiode zou ik in Vietnam zijn en had ik een druk programma, een vriendin uit Nederland kwam me namelijk opzoeken. Gelukkig had ik voordat ze aankwam nog een dag alleen en zo geschiedde.
Internetcafés bleken iets uit het verleden en hadden plaats gemaakt voor gamecafés. Met wat hulp van het hostel waar ik verbleef en Google Maps eindigde ik in het voorgenoemde gamecafé waar ik het sollicitatieformulier invulde. Een kleine maand later kreeg ik bericht dat ik door was naar de volgende ronde. Voor het eerste gesprek moest ik een casus voorbereiden. Er ontstond lichte paniek: ik had enkel een schriftje en mijn telefoon bij me, hoe ging ik in vredesnaam een presentatie voorbereiden?! Gelukkig had het meisje waarmee ik door Cambodja trok een iPad bij zich en mocht ik deze lenen. Ik zette een simpele presentatie in elkaar en mailde deze naar de projectleiding. Het was geen enkel probleem om het gesprek via Teams te doen en zelfs met het tijdsverschil werd rekening gehouden. Ondanks alle voorbereidingen ging het gesprek voor mijn gevoel niet zo soepel. De presentatie had ik goed voorbereid, maar de inhoudelijke vragen daarna kon ik voor mijn gevoel niet goed beantwoorden. Ik had gesolliciteerd op het data en informatiemanagement traject, waar ik tot dus toe weinig ervaring mee had. Tijdens mijn stage had ik wat met PowerBi gewerkt en eens met een data analist gekletst, maar échte ervaring? Die had ik niet. Na het gesprek dacht ik dat dit mijn eerste én laatste gesprek zou zijn.
Ik was dus erg verrast toen ik werd uitgenodigd voor het tweede gesprek. Het was wederom geen probleem om het gesprek online te voeren. Inmiddels was ik in Laos, bezig met een roadtrip op de scooter. De dag van het gesprek haastte ik me door de bergen naar de volgende accommodatie. Ik vreesde voor het internet, ik begaf me namelijk echt in the middle of nowhere. De eigenaar van de accommodatie verzekerde me dat hij het beste internet van héél Laos had. Nou, dat moest ik nog eens zien… Het beste bereik had ik in het hutje waar ik overnachtte. Ik positioneerde me op de grond, voor de ventilator, tussen twee bedden in en belde snel met een vriend om het internet te testen. Gelukkig, het werkte! Het tweede gesprek meer persoonlijk dan inhoudelijk: wie was ik en waarom wilde ik het traineeship gaan doen? Ik vertelde waarom ik me had aangemeld en over het slechte gevoel wat ik had na het eerste gesprek. Het was een fijn gesprek en met een goed gevoel beëindigde ik de Teams meeting. Een paar dagen later werd ik gebeld: ik mocht in september als trainee starten!
Kim 