Scoren in blessuretijd

Trainee Wouter schreef een blog over het selectieproces.

 

Daar zat ik dan, thuis op de bank. Net terug van een BBQ met de familie, zaterdagavond of was het al zondagnacht? Ik twijfelde al langer over een nieuwe uitdaging, maar zou ik voor een tweede keer solliciteren bij de Toekomst van Brabant? De vorige keer was nou niet bepaald een succes.

Ik had er de afgelopen twee jaar ook niet meer aan terug gedacht, alsnog een super leuke baan gevonden waar ik mijn maatschappelijke en sportieve ei in kwijt kon. Maar toch had die ene opmerking van m’n tante me wel aan het denken gezet. ‘Is de Toekomst van Brabant niet iets voor jou?’

Daar zat ik dus ergens net na twaalven thuis op bank, laptop op schoot, toch even te kijken op de site. Deadline 6 mei 2018, dat was het ondertussen al geworden, Deadline Day was aangebroken. Morgen geen tijd om te schrijven, dus wat ga ik doen? Ga ik ergens midden in de nacht solliciteren op een programma waar ik twee jaar geleden heel graag aan was begonnen, maar ook al twee jaar niet meer aan had gedacht?

Ach, f*ck it! Niet geschoten is altijd mis. Wat heb ik nou eigenlijk te verliezen? Helemaal niets, dus waarom ook niet. Ik moet m’n CV uploaden en
antwoord geven op een aantal vragen. De eerste was meteen al een lastige, waarom wil je dit traineeprogramma doen? Omdat het me f*cking interessant lijkt! Nieuwe dingen leren, jezelf leren kennen, persoonlijke ontwikkeling en iets betekenen voor de maatschappij, ik ben om! Alleen hoe ga ik dat mooi op papier zetten?

Daar zat ik dus op de bank, het was al bijna één uur en ik vroeg me af, moet ik het wel ‘mooi’ op papier zetten? Ik zet het gewoon ‘echt’ op papier. De f*cking heb ik achterwege gelaten, maar verder heb ik mijn persoonlijkheid, mijn passie, mijn drijfveren laten spreken en geen bij elkaar geraapt rijtje clichés dat het goed doet op papier. Ik leer graag nieuwe dingen, ik ben nieuwsgierig, ik draag graag een steentje bij aan de samenleving en ik gebruik graag af en toe een voetbalmetafoor.

En dat, precies dat heeft me gebracht waar ik nu ben. Ik heb in alle rondes mezelf laten zien, nieuwsgierig, kritisch en kwetsbaar. En dat doe ik nog steeds, in mijn opdracht, tijdens de opleidingsdagen, tijdens mijn eigen voetbaltrainingen. Ik wil leren, ik wil nieuwe dingen ontdekken, ik wil mensen helpen ontwikkelen, ik wil mezelf ontwikkelen en ik blijf kritisch, naar mezelf en mijn omgeving.

Diep in blessuretijd besloot ik het erop te wagen en ik heb gescoord!