Hoe ‘De Toekomst’ het verleden werd

12-07-2016

"Now this is not the end. It is not even the beginning of the end. But it is, perhaps, the end of the beginning." - Winston Churchill

Aan het einde van de eerste projectperiode blikte ik in een blog terug op de start van het traineeprogramma. Na acht maanden werken bij de lokale overheid was ik wat ervaringen rijker, wat illusies armer en wist ik eigenlijk nog steeds niet wat ik de rest van mijn werkzame leven zou willen doen. Ik deed de belofte om er aan het einde van het programma op terug te komen om er hopelijk meer over te kunnen zeggen. 

 

Boy, was I wrong! Want waar ik destijds dacht dat ik na acht maanden het einde van het begin had meegemaakt, blijkt dat nu pas eigenlijk echt het geval te zijn. En wat voor een begin was dat! Twee jaar lang hebben we met een grote groep trainees mogen leren; van de reflectie met onze traineebegeleiders, van de persoonlijke en intensieve begeleiding van Blink Talentontwikkeling, van de teams waar we steeds acht maanden onderdeel van uitmaakten, van de gesprekken aan de bar in Biezenmortel waar we onze maandelijkse trainingsmodules hadden en vooral ook van elkaar. Van een groep mensen; mooie personen met elk hun eigen verhaal, competenties en karakter. 

 

Er was dan ook niks leukers om weer onderdeel te mogen zijn van die groep jonge enthousiastelingen die met een beetje weemoed de Beukenhof in Biezenmortel binnenstapte op donderdag voor de laatste opleidingsdagen. De eerste dag was een actieve, waarbij het grootste deel was gevuld met keiharde competitie op een stormbaan of een opgeblazen bal van twee meter hoog. En natuurlijk vergeten we de olympische prestatie zaklopen-met-drie-zakken-aan-elkaar nooit meer (zie het filmpje op Facebook). Even dacht ik terug aan de Ardennen, waar ons avontuur op een vergelijkbare actieve manier begon. Afgemat en vies sprong iedereen aan het einde van de dag onder de douche voor de start van de laatste avond. Onder het afdak van ons vertrouwde Biezenmortel (het regende, immers was het nog steeds de natste junimaand ooit) genoten we van een barbecue samen en uiteraard was de avond lang met een feestje tot in de late, maar voor de meesten zelfs vroege, uurtjes.

 

Dit is niet het enige wat we die dag hebben gedaan. We hebben ook teruggeblikt op de afgelopen twee jaar en gesproken over onze grootste verwonderingen en over hoe wij de overheid over vijf jaar zien. Maar wat we nog meer hebben gedaan is zo persoonlijk dat het bijna raar voelt om dit digitaal de wereld in de sturen. We hebben namelijk nog één keer in het programma volledig kwetsbaar naar onszelf en naar elkaar gekeken. Op een papiertje schreef ik wat ik voor altijd wil blijven vasthouden. Op een ander papiertje wat ik vanaf nu achter me wilde laten. Die laatste gooide ik die avond in het kampvuur. Bij dat kampvuur werd later ook driftig gelezen. We schreven elkaar namelijk ook allemaal een persoonlijke herinnering, boodschap of wens. Met een lach en een traan werden die mooie briefjes ontvangen. Toch bijzonder hoe goed je elkaar kan leren kennen in twee jaar.    

 

Maar naast deze melancholische blik op onze laatste opleidingsdagen moet ik mijn belofte nog waarmaken. Op een bepaalde manier heb ik een klein beetje gelogen aan het begin van deze blog. Ik weet namelijk wel wat ik wil, dat past alleen niet binnen één specifieke functiebeschrijving. Ik wil namelijk de overheid mobiliseren. Ik wil me bezighouden met complexe maatschappelijke thema's als ondermijnende criminaliteit waarin 1001 belangen een rol spelen. Ik wil mijn analytische en beschouwende kijk hier op loslaten en al netwerkend naar concrete resultaten voor de buitenwereld toewerken. Ik wil mijn idealisme zo lang mogelijk vasthouden en in combinatie met mijn pragmatisme projectresultaten behalen. Bovenal wil ik mezelf blijven ontwikkelen samen met anderen en dit idee vergroten en verspreiden binnen de overheid. Ik word BRAMMER!

 

Met de laatste opleidingsdagen is ons traineeprogramma nu toch echt aan zijn eind gekomen. De Toekomst is het verleden geworden. Gelukkig staat er in september weer een nieuwe groep jonge honden met een frisse blik klaar om enigszins gespannen, onwennig en verwachtingsvol in de bus naar de Ardennen te stappen. 

 

Bedankt allemaal, het waren (weer) twee fantastische dagen!